Orta Çağ'da diş fırçası bulunmadığı için insanlar ağız hijyenini farklı yöntemlerle sağlıyordu. Dönemin en yaygın uygulamalarından biri, keten bezleriyle dişleri ovmaktı. Bu işlem için sıklıkla adaçayı ve tuz karışımı kullanılıyordu.
Dişleri parlatmak amacıyla biberiye saplarından elde edilen toz kömür tercih ediliyordu. Ayrıca biber, nane ve kaya tuzunun ezilmesiyle macun benzeri bir kıvam hazırlanıyordu. Ağız çalkalamak için ise şarap veya sirke bazlı, ot ve baharatlarla zenginleştirilmiş karışımlar kullanılıyordu.
Yapılan arkeolojik incelemeler, dönemin ağız sağlığı hakkında önemli veriler sunuyor. Fransa'da 12-14. yüzyıllara tarihlenen bir toplulukta incelenen dişlerin yüzde 17,5'inde çürük tespit edilirken, Britanya'da bu oranın yüzde 20'nin altında olduğu belirlendi. Diş aşınması da yaygın bir sorun olarak öne çıkıyor; Fransa'da incelenen 58 yetişkinin dişlerinde belirgin aşınma izlerine rastlandı.